سرتو بذار رو شونه هام خوابت بگیره

بذار تا آروم دل بی تابت بگیره

بهم نگو از ما گذشته دیگه دیره

حتی من از شنیدنش گریم می گیره

بذار رو سینم سرتو چشای خیس و ترتو

بذار تا سیر نگات کنم بو بکشم پیرهن تو

بغل کن و بچسب بهم بکش دوباره دست بهم

بی تو پناهی ندارم نزدیک تر از نفس بهم

وقتی چشات خوابش می یاد آدم غماش یادش می یاد

...

.علیرضا.

وقتي كه دست عزيزت يه نوازشگر خوبه
وقتي كه طلوع چشمات دشمن هر چي غروبه
وقتي كه سايه اسمت روي لبهام خونه داره
وقتي كه زخم نفسهام بي تو مرهمي نداره
تو بگو جز تو كسي هست كه منو تنها نذاره؟
كسي هست اگه كه رفتي واسه من بشه ستاره؟
راستي كي تو برمي گردي تا كه بغض من بميره
كي مياي تا مرغ شادي تو نگاهم پر بگيره
يه تبسم از نگاهت واسه من تموم دنياست
وقتي چشماتو مي بندي زندگي واسم معماست
بيا كه هرم نفس هات برا من نفس بباره
بيا كه گريه تلخم بشه لبخندي دوباره
بيا كه اومدنت رو پر كنم از هجرت غم
بيا تا ديگه نباشه اشكي رو گونه شبنم
شعر تازه اي نمونده كه برات هديه بيارم
آخه تا اومدن تو مي تونم فقط ببارم

.علیرضا.

دلم تنهاترين دلهاست,اين جا كه از دست رفاقت تير خورده دلم با پاي خسته لنگ لنگون تن زخميشو از كوي تو برده,قديما مونس و يارش تو بودي ولي حالا دلم تنهاترينه چه خوش بودم به حرفهاي دروغت كه عشق من پناه آخرينه كه عشق من پناه آخرينه
خسته ام من خسته ام من...

.عليرضا.

ساعات دردآور

وقتي دلم به درد مي آيد و كسي نيست به حرفهايم گوش كند,وقتي تمام غم هاي عالم در دلم نشسته است وقتي احساس مي كنم دردمندترين انسان عالمم,وقتي تمام عزيزانم با من غريبه مي شوند و كسي حرمت اشكهاي نيمه شبم را حفظ نمي كند,وقتي تمام عالم را قفس مي بينم بي اختيار از كنار آنهايي كه دوستشان دارم,بي تفاوت مي گذرم.

گذشته  ناب

در لحظات سكوت و تكيده شب در تنگناي بغض فرو خورده,در كور سوي يك روزنه ي اميد و در انتهاي تيرگي فاصله ها, تكرار لحظه هاي گذشته ام را آرزو مي كنم.

نمي دوني كه بي تو از غروب جاده دلگيرم     اين چه تقديريست خدايا چرا من بي همسفر ميرم

.علیرضا.

                                                                                                     دیگه از بگو مگو خسته شدم

                                                                                                 من از این قلب دو رو خسته شدم

                                                                                               منو دیگه نمیخوای خوب می دونم

                                                                                                    تو کتاب چشمت اینو می خونم

                                                                                       آدما آی آدمای روزگار             از شماها چی می مونه یادگار

                                                        .علیرضا.

بیا تا برایت بگویم

چه اندازه تنهایی من بزرگ است

            .علیرضا.                                

گفتم میری سفر آروم می گیرم

                                   نمی دونستم که از دوریت می میرم

گفتم برو سفر هر جا که می ری

                                  نگفتم خاطراتم رو بگیری

برایت یک سبد احساس دارم                      کنارش هم دلی حساس دارم

تو را من دوست می دارم اما                     کمی در گفتنش وسواس دار

 .علیرضا.

مسافر شهر غمی غریبی مثل خودمی

 تو صورتت پر از غمه غصه داری یه عالمه

دوست داری درد و دل کنی دلت گرفته از همه

غریبه توی غربت نگی چی شد محبت

بگی میگن دیوونه ست حرفا ش چه بچه گونه ست

تقصیر آدما نیست این همه درد ما نیست

آب و نون و نفس کجا اومدیم تو قفس کجا

تو هم مث همه ی ماها سر دوراهی موندی و

دل و به دریاها زدی گفتی غریبی بهتره

واسه همه دربه درا این دیگه راه آخره

(تو شک و توی تردید چشات کجا رو می دید)

.علیرضا.                                                                        

شبی از پشت یک تنهایی نمناک بارانی تو را با لحجه ی گل های نیلوفر صدا کردم تمام شب برای باطراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم پس از یک جست و جوی نقره ای در کوچه های آبی احساس تو را از بین گلهایی که در تنهایی ام روئید با حسرت جدا کردم و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی:دلم حیران و سرگردان چشمانی است رویایی و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم همین بود آخرین حرفت و من بعد از عبور تلخ و غمگینت حریم چشمهایم را به روی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم نمی دانم چرا رفتی نمی دانم

شاید خطا کردم و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی نمی دانم کجا  تا کی  برای چه  ولی رفتی و بعد رفتنت باران چه معصومانه می بارید و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر می داشت تمام بالهایش غرق در اندوه و غربت شد و بعد از رفتن تو آسمان چشم هایم خیس باران بود و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت کسی حس کرد من بی تو هزاران بار هر لحظه خواهم مرد و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد

.علیرضا. 

سالهاست که عشقم را در صندوقچه غبار آلود قلبم پنهان ساختم و کلید این صندوق را در بطری تنهایی نهاده و به دریای بی پایان امید شناور نموده ام تا شاید مسافری با زورق مهتاب و با کوله باری از محبت آن را ار آب برگیرد و نیاز نامه ام را برخواند و به یاریم بشتابد.

آری اینگونه ثانیه ها را میشمارم و در حسرتکده ی غریب خود به انتظار می نشینم

                             . علیرضا.                                         

پسركی از مادرش پرسید : مادر چرا گریه می كنی؟

مادر فرزندش را در آغوش گرفت و گفت : نمی دانم عزیزم ، نمی دانم

پسرك نزد پدرش رفت و گفت : بابا ، چرا مامان همیشه گریه می كند؟ او چه می خواهد؟

پدرش تنها دلیلی كه به ذهنش می رسید ، این بود : همه ی زنها گریه می كنند ، بی هیچ دلیلی

پسرك متعجب شد ولی هنوز از اینكه زنها خیلی راحت به گریه می افتند، متعجب بود

یكبار در خواب دید كه دارد با خدا صحبت می كند ،

از خدا پرسید: خدایا چرا زنها این همه گریه می كنند؟

خدا جواب داد : من زن را به شكل ویژه ای آفریده ام .

به شانه های او قدرتی داده ام تا بتواند سنگینی زمین را تحمل كند

به بدنش قدرتی داده ام تا بتواند درد زایمان را تحمل كند

به دستانش قدرتی داده ام كه حتی اگر تمام كسانش دست از كار بكشند ، او به كار ادامه دهد

به او احساسی داده ام تا با تمام وجود به فرزندانش عشق بورزد ، حتی اگر او را هزاران بار اذیت كنند

به او قلبی داده ام تا همسرش را دوست بدارد ، از خطاهای او بگذرد و همواره در كنار او باشد

و به او اشكی داده ام تا هرهنگام كه خواست ، فرو بریزد .

این اشك را منحصرا برای او خلق كرده ام تا هرگاه نیاز داشت بتواند از آن استفاده كند

زیبایی یك زن در لباسش ، مو ها ، یا اندامش نیست .

زیبایی زن را باید در چشمانش جست و جو كرد،

زیرا تنها راه ورود به قلبش آْنجاست

.علیرضا.

من تو را به کسي هديه مي دهم که از من عاشق تر باشد و از من براي تو مهربان تر.
من تو را به کسي هديه مي دهم که صداي تو را از دور، در خشم، در مهرباني، در دلتنگي، در خستگي، در هزار همهمه ي دنيا، يکه و تنها بشناسد.
من تو را به کسي هديه مي دهم که راز معصوميت گل مريم و تمام سخاوت هاي عاشقانه اين دل معصوم دريايي را بداند؛ و ترنم دلپذير هر آهنگ، هر نجواي کوچک، برايش يک خاطره باشد.
او بايد از نگاه سبز تو تشخيص بدهد که امروز هواي دلت آفتابي است؛ يا آن دلي که من برايش مي ميرم، سرد و باراني است.
اي.... ،اي بهانه ي زنده بودنم؛ من تو را به کسي هديه مي دهم که قلبش بعد از هزار بار ديدن تو، باز هم به ديوانگي و بي پروايي اولين نگاه من بتپد. همان طور عاشق، همان طور مبهوت و مبهم...
تو را با دنيايي حسرت به او خواهم بخشيد؛
ولي آيا او از من عاشق تر و از من براي تو مهربان تر است؟آيا او بيشتر از من براي تو گريسته است؟؟ نه... هرگز...هرگز
ولي، تو در عين ناباوري، او را برگزيدي...
مي دانم... من دير رسيدم...خيلي دير...خيلي...
يك بار ديگر بگذار بي ادعا اقرار كنم كه هر روز دلم برايت تنگ مي شود. روزهايي که تو را نمي بينم، به آرزوهاي خفته ام مي انديشم، به فاصله بين من و تو،...
هر روز به خود مي گويم کاش شيشه عمر غرورم را شکسته بودم
کاش به تو مي گفتم که عاشقانه دوستت دارم تا ابد...

.علیرضا.